کوچولوی خوش اخلاق مامانی و بابایی

دیروز بعد از ظهر مامان و بابا تصمیم گرفتن آقا پسر و ببرن پارک اولش که اصلا استقبال نکرد. می گفت اصلا من و زمین نزارید. تا می زاشتیمش زمین گریه می کرد و می خواست بغل باشه فقط     از سرسره که اصلا خوشش نیومد  اما از تاب استقبال کرد. اولش متعجب بود اما بعد خوشش اومد  از چمن ها هم اولش اصلا خوشش نیومد. بابایی برای این که راحت تر باشه کفشاشو در اورد. انگار بدش می اومد و می ترسید. پاهاشو زمین نمی ذاشت اصلا. اگر هم پاش و می زاشتیم روی چمنا، پاهاشو جمع می کرد. بعد مامان و بابا تصمیم گرفتند که حساسیت نشون ندن و آقا پسر و به حال خودش گذاشتند. آقا پسر هم...

...

...

چند روز پیش وقتی 1 سال و 26 روز داشتی برای اولین بار شروع کردی به تاتی کردن. انقدر اون لحظه برام قشنگ بود که مطمئناً تا آخر عمر توی ذهنم خواهد موند. مخصوصا این که بابایی هم خونه بود. انقدر از این کارت هر دو شوکه شدیم که تا چند لحظه نمی دونستیم چی بگیم یا چیکار کنیم. بعدش یهو من طبق معمول از خوشحالی جیغ و گریه و مثل کارهای جدید قبلیت بدو بدو دنبال تلفن که این خبر رو اعلام کنم. هر چند طبق معمول با بابایی یه چند دقیقه ای دنبال گوشی گشتیم تا پیداش کردیم!!!!!!!!! گردن گرفتنت ، نشستنت ، چهار دست و پا رفتنت، ایستادنت و ... هر کار جدید که یاد گرفتی و انجام دادی واسم لذت بخشه. اما لذت هیچکدوم اندازه این یکی نبود. نمی دونم چطوری بگم؟ نمی دو...

  از اونجایی که شرایط کاری بابایی طوریه که نمی شه همیشه صندلی ماشینم توی ماشین بمونه مامان صندلیم و می زاره توی خونه همین جلوی در باشه که هر وقت می خوایم بریم بیرون سریع من و بزاره توش و دبرو که رفتیم   و از اونجایی که من شدیداً به صندلی ماشینم علاقه دارم روزا می رم توش می شینم و TV  نگاه می کنم... آخه توش خیلی راحتم    اونی هم که توی دست و دهنمه اسمش هویجه      اما گاهی اوقات هم که خسته باشم وخوابم بیاد در حال دیدن TV  همون جا خوابم می بره  وقتایی که از مبل می رم بالا و می رم روی پشتی مبل و از اونجا هم دسترسی پیدا می کنم به اپن آشپزخونه و هر چی که روشه. البته...

وقتی که یکساله ی خوردنی من روی پاهای کوچولوش بلند می شه و خودش و تشویق می کنه  البته این کارش جدید نیست. دقیقا 12 ماه و یک روزش بود که برای اولین بار از حالت نشسته بلند شد و روی پاهاش ایستاد. امروز 12 ماه و 25 روزشه که من دارم این مطلب و می زارم. چون زودتر از این عکسی ازش نداشتم. هر بار می خواستم عکس بگیرم سریع می نشست. اما الان مدت زمان طولانی تر می ایسته  ...

یه فرشته ی کوچولو روی زمین ، یه هدیه خیلی بزرگ و پرارزش از طرف خدای من ، منو پر کرد از یه عالمه حس ناب دوست داشتن ... منو پر کرد از حس غرور به خاطر زن بودنم ، به خاطر مادر بودنم.منو پر کرد از حس زندگی ... روز من ... روز مادر... چقدر این کلمه بهم اعتبار می ده ، بهم اعتماد به نفس می ده، بهم شجاعت می ده، بهم آرامش می ده، بهم عشق می ده، بهم زندگی می ده... چقدر خوبه تو رو دارم. تویی که خالق این همه حس خوبی   پسرم ، نفسم ، سالروز با تو بودنم،  تو رو داشتنم ،  سالروز مادر بودنم مبارک ...