کوچولوی خوش اخلاق مامانی و بابایی

لحاف تشک قدیمیم دیگه برام کوچیک شده بود. مامانی جمعش کرد و این ست جدید رو برام آورد دم دست. اما اولش اصلا باهاش ارتباط برقرار نمی کردم. همش می رفتم سر کمد و دنبال اون یکی بودم. آخه رنگ آمیزی اون و خیلی دوست داشتم. یه چند روزی طول کشید تا قبول کردم روی این بخوابم  موتورم و خیلی دوست دارم و توی خونه دائم سوارش می شم. اگر هم نخوام سوارش شم باز باید وسط خونه باشه و مامان اجازه نداره ببرتش  این عکس هم که دیگه فکر کنم احتیاجی به شرح نداره  خونه دایی علی بودیم و من انقدر با این بارفیکس همه رو بیچاره کردم که دایی مجبور شد بازش کنه تا من بی خیال شم  اینجا داشتم tv می دیدم...

توی خونه دائم شال ها و روسری های مامان و بر می دارم و می ندازم سرم . خیلی از این کار خوشم میاد. اصلا با جوراب میونه خوبی ندارم و تا چشم مامانی رو دور ببینم زودی درشون میارم و یه جایی سر به نیستشون می کنم. البته اینجا توسط مامان دستگیر شدم  می رم روی صندلیم و از اونجا به اوپن آشپزخونه و البته هر چی روشه دسترسی پیدا می کنم. اینجا هم در ظرف و برداشتم و دارم با مغز تخمه از خودم پذیرایی می کنم صبح های 5 شنبه و جمعه حتما واسه خرید نان با بابایی همراه می شم و بعدشم دیگه نان و به کسی نمی دم و دلم میخواد همش و خودم بخورم چند روز بعد از تولد من ،تولد زن دایی بود و چون من تولدم مریض بودم دوباره...

یه شب که بابایی اومد خونه این عروسک خوشگل و برام خریده بود. اسمشم بارنی هست که دیگه از اون روز یه جورایی بی خیال بقیه عروسک هام شدم. خیلی دوسش دارم. بیشتر جاها همراهمه. بهش غذا می دم. میوه می دم.بغش می کنم پیشش می خوابم. گاهی هم برام مثل بالشت می مونه و سرم و می زارم روش. می شونمش روی تابم و هولش می دم. باهاش ماشین سواری و موتور بازی می کنم. خلاصه که شده همه چیم...مرسی بابایی  ...

امروز روز توست، امروز بی شک رنگ آسمون آبی تر از همیشه اس... تولد تو شیرین ترین بهونه اس برای این که تو این روزای شتابزده عاشقونه تر زندگی کنم. تولد تو معراج دستای منه وقتی که با همه وجودم به خاطر داشتنت شکرگزارم... پسرم روز تولد تو ، تولد من هم هست... دومین سالروز زمینی شدنت مبارک      ...

فقط چند روز به تولد 2 سالگیت مونده عزیز دلم... 2 سال گذشته انقدر زود گذشت که  باورش برام سخته. انگار همین دیروز بود که قدم های کوچولوت رو به این زمین خاکی گذاشتی. چقدر تمام روزای این 2 سال گذشته برامون شیرین و لذت بخش بود. الان که به گذشته نگاه می کنم حتی بعضی از این روزا مثل خ.ت.ن.ه و واکسن هم با همه استرسش یه جورایی شیرین بود.  چون نشون می داد که داری بزرگتر می شی و تمام این مراحل و باید طی کنی. روزایی که الان ازشون فقط یه خاطره مونده ، روزایی که می دونم دیگه هیچوقت برنمی گرده و تکرار نمی شه.  از اولین روز ورودت تا همین امروز تمام لحظه ها رو ثبت کردم . تمام مهم ترین ها ... شاید در آینده که اینا رو بخونی برات چیزای...

خوب می خوام یه کم از کارات و شیطونی هات توی این یکی دو ماه اخیر بگم. کارایی که بعضی وقتا دلم و می بره و بعضی وقتا حسابی عصبانیم می کنه، کارایی که بعضی وقتا خنده به لبم میاره و بعضی وقتا از تعجب چشمام گرد می شه!!!     ـ ـ یه روز صبح ساعت 4.30 ـ 5 بود که از صدای پاهات که داشتی می اومدی توی اتاق خواب ما بیدار شدم. اومدی پیشم و دستم و گرفتی که یعنی بیا ، با هم رفتیم توی آشپزخونه و به لیوان زیر آب ریز یخچال اشاره کردی یعنی آب... توی لیوان یه کم برات آب ریختم و دادم دستت.نگاش کردی و سرت و تکون دادی که یعنی اینطوری نمیخوام ( مثل خودمی و توی سرما و گرما دوست داری توی نوشیدنی هات حتما یخ باشه ) دوباره لیوان و گرفتم و چند تا تکه یخ...